İran'ın Balucistan Eyaleti Tarımsal Araştırmalar Merkezi Başkanı Halid Miri, kadim tarım öğretilerinin yeniden ele alınmasının gerekliliğini vurgulayarak, bu bölgenin yerel bilgisini modası geçmiş geleneksel bir yöntem olarak değil; aksine çevre ile uyumlu yaşamaya dayalı bir biyolojik sistem olarak tanımladı ve bu bilginin modern yöntemlerle bütünleştirilerek çevresel risklerin azaltılması ve verimliliğin artırılması için bir çözüm yolu olabileceğini belirtti.

 

Miri, "Soğuk Devrim"in yol açtığı zararlara ve tarım sektöründeki tek boyutlu yaklaşımlara dikkat çekerek şunları ifade etti: "Kimyasal girdilerin aşırı kullanımı ve su kaynaklarının sürdürülemez şekilde işletilmesi yoluyla sadece verim artışına odaklanmak, kısa vadede üretkenliği artırsa da, uzun vadede toprak yapısının bozulmasına, ürün kalitesinin düşmesine ve doğal ekosistemlerde telafisi mümkün olmayan hasarlara yol açmıştır."

 

Ataların tarım bilgisinin tamamlayıcı ve çevre odaklı bir yaklaşıma sahip olduğunu belirten Miri, şöyle devam etti: "Yerel bilgi sisteminde tarım, sadece bir üretim aracı değil, doğayla akıllıca etkileşim üzerine inşa edilmiş bir 'biyolojik sistem'dir."

 

Bu tarım araştırmacısı, kaynakların akıllıca yönetimine dair örnekler vererek şunları söyledi: "Tarım ve hayvancılığın birlikte yapıldığı ekim modeli ile hurma bahçelerinin gölgesinde pirinç yetiştirilen ve hasat sonrasında toprağı güçlendirmek için yeşil gübre olarak yonca ekilen 'orman tarımı' yöntemi, kaynak israfını önleyen doğal ve kendi kendine yeten bir döngüyü göstermektedir."

 

Miri ayrıca Balucistan'daki su ve toprak yönetimindeki yenilikçi yöntemlere değinerek şunları vurguladı: "Balık yetiştirme havuzlarındaki suyun, balık atıklarından gelen besin maddeleriyle birlikte tarım arazilerinin sulanmasında kullanılması, kimyasal girdilere ihtiyaç duymadan toprak verimliliğini artırmanın önemli bir örneğidir ve bu uygulamaya daha fazla önem verilmelidir."

 

Miri, konuşmasının başka bir bölümünde ürün muhafazasına ilişkin yerel becerilere değinerek şunları söyledi: "Hurmaların salkım üzerinde saklanması ve buğday ile pirincin geleneksel silolarda depolanması gibi geleneksel muhafaza yöntemleri, ürün kalitesini korurken pahalı endüstriyel enerji ve ekipman ihtiyacını azaltmaktadır. Ayrıca atalarımızın çürütülmüş hayvan gübresi ve ağaç yaprağı kompostu kullanımına verdikleri önem, toprak sürdürülebilirliğinin korunmasında ve çevre kirliliğinin azaltılmasında temel etken olmuştur."

 

Miri, yerel bilgi ile klasik tarım arasında herhangi bir karşıtlık olduğu görüşünü reddederek sözlerini şöyle tamamladı: "Atalarımızın bilgisi, günümüzün bilimsel bulgularıyla akıllıca bütünleştirildiğinde, sürdürülebilir kârlılığı artırabilir ve çevresel riskleri azaltabilir."

 

Miri şunları kaydetti: "Yerel bilgi, merkezinde çevre koruma ve insan-doğa arasındaki dengeli ilişkinin devamı bulunan eksiksiz bir biyolojik sistemdir ve bugün, ilimizin tarımsal kalkınmasında bu değerli hazinelerin yeniden okunmasına ve canlandırılmasına her zamankinden daha fazla ihtiyaç duyulmaktadır."